Σ12: Πουλί μικρό κι ανήξερο

Views: 0

Όταν εκδίδαμε το περιοδικό Karpathos τη δεκαετία του ‘90, σε ένα από τα τεύχη είχαμε για εξώφυλλο μια εκπληκτική φωτογραφία – του αείμνηστου Κώστα Αντιμησιάρη – μιας ηλικιωμένης Ολυμπίτισσας που κρατούσε στην αγκαλιά της το μικρό εγγόνι της.

Ο Νίκος ο Διάκος, ο ξενιτεμένος ποιητής της Καρπάθου, μόλις την είδε παράτησε τη δουλειά του, την κοίταξε προσεκτικά από πάνω μέχρι κάτω και χαμηλόφωνα συνέθεσε:

Πουλ(λ)ί μικρό κι ανήξερο, σκέψου πριχού πετάσεις,
τι άνεμο θα βολευτείς, ποια στράτα θε να πιάσεις.

Αμά ‘βρεις το κουράγιο σου, κι ανοίξεις τα φτερά σου,
όσο αλάργου και να πας, θυμού τη τη κασσά σου.

Στο πέταγμα σου άμα χαθείς, νιώσεις ορφανεμένο,
να μη καθίσεις σε χλα(δ)ί, να κελα(δ)ήσεις ξένο.

Παρ’ την ευχή μου φυλαχτό, όσο κι αν ξεστρατίσεις,
το δρόμο σου να ξαναβρείς, και πίσω να (γ)υρίσεις.

Ο Νικολής, εντόπισε την επιθυμία του μικρού να πετάξει από την αγκαλιά της γιαγιάς. Κατέγραψε την αγωνία και τον πόνο της μάνας για το μελλοντικό μισεμό του γιου της. Διάβασε τη σκέψη της, πως δε θα σταθεί εμπόδιο στης μοίρας το γραμμένο, και θα υποστεί καρτερικά του χωρισμού τον πόνο. Θα χαρίσει την ευχή της για να γίνει η πυξίδα της επιστροφής στο γονικό τον τόπο!

Πηγές και αναφορές